سخني دردمندانه به تمام كساني كه خود را ”انسان ” ميدانند: بهنام زارع يك نوجوان كه هنوز مزه زندگي را نچشيده بود به پيشواز مرگ رفت چرا؟؟؟ بهنام دانشجو نبود ، بهنام روزنامه نگار نبود . بهنام قاتل حرفه اي نبود بهنام فقط يك نوجوان خطاكار بود . مگر پاسخ هر خطايي مرگ است ؟پس پاسخ اين همه گناه كه روي آنها چشمهايشان را بسته اند چيست؟ حكم اعدام براي بهنام خود یک گناه بود، پس پاسخ اين گناه چيست؟ و كي جواب اين را بايد بدهد؟ آي ”انسانها”براي اينكه انسانيت خود را فراموش نكنيد ، براي جلوگيري از اين احكام بايد بلند بشويم و سكوت نكنيم كه اين نوجوانان و جوانان ما را همين طوري به چوبه دار ببرند. بي تفاوتي به اين چنين احكامي ، حكم اعدام خودمان است . حكم اعدام وجدان و انسانيت خودمان، اينرا باور داشته باشيد.
درود به پدر و مادر بهنام كه اينهمه صبر و پايداري و اينهمه استقامت و تلاش كردند و درود بر ” انسانها”